Odia Story for Odisha

 ସ୍ୱାମୀ ପତ୍ନୀ: ଏକ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ କାହାଣୀ  କୁହାଯାଏ ଯେ ଲୋକମାନେ ନିଜର କିମ୍ବା ବିଦେଶୀ, ଏହା କେବଳ ଖରାପ ସମୟରେ ଜଣାଯାଏ । ମୁଁ ଯେଉଁ କାହାଣୀ କହିବାକୁ ଯାଉଛି ତାହା ଏହି କଥା ଉପରେ ଆଧାରିତ । ପ୍ରେମରେ ପଡ଼ିବା ପରେ ଯୁବକ ଓ ଯୁବତୀଙ୍କ ବିବାହ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ପ୍ରେମ କାହାଣୀରେ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ସମାଜ କିମ୍ବା ସେମାନଙ୍କ ପରିବାର ଦ୍ୱାରା ପରୀକ୍ଷା କରାଯାଇ ନଥିଲା କିମ୍ବା ଉଭୟଙ୍କୁ କୌଣସି ବିରୋଧ ନଥିଲା । ତେବେ ଏହା ଏକ ଖୁସିର କାହାଣୀ ଥିଲା କି? ଆମେ .... ଆସନ୍ତୁ ଜାଣିବା ପ୍ରଥମେ ପୂରା କାହାଣୀ, ପରେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବୁ। ପିଲାଟି ଗରିବ ଥିଲା ଏବଂ ତା'ର କୌଣସି ଭଲ ଚାକିରି ନଥିଲା । ଝିଅଟି ମଧ୍ୟ ଧନୀ ପରିବାରର ନଥିଲା, ତଥାପି ସେ ପୁଅ (ମଧ୍ୟବିତ୍ତ) ତୁଳନାରେ ସାମାନ୍ୟ ଭଲ ଆର୍ଥିକ ସ୍ଥିତି ଥିବା ପରିବାରର ଥିଲା । ବିବାହର କିଛି ମାସ ପରେ ଦୁହିଁଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁ କିଛି କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ହେଉଥିଲା । ସ୍ୱାମୀ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଅର୍ଥ ରୋଜଗାର କରିପାରିନଥିଲେ । ପତ୍ନୀ ମଧ୍ୟ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝୁଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ଏପରି କୌଣସି ଦାବି କରିନଥିଲେ ଯାହା ସେମାନଙ୍କ ଖର୍ଚ୍ଚ ବଢ଼ାଇବ । ଦିନେ ସକାଳେ ପାଣି ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କହିଲେ, ଦେଖ, ମୋ ହେୟାର କ୍ଲିପ୍ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି। ଯଦି ସମ୍ଭବ, ଏକ ନୂତନ କିଣନ୍ତୁ କାରଣ ମୋ କେଶ ବହୁତ ଲମ୍ବା ଏବଂ କ୍ଲିପ୍ ବିନା ସମ୍ଭାଳିବା ବହୁତ କଷ୍ଟକର ହୋଇଯାଏ | " ସ୍ୱା...

  ଉପକ୍ରମ ଅଜା ରାମ ଦ୍ୱିବେଦୀଏ – ଆରେ ଗଣି! ଆମ ଜମିର ରୋଡସେସ୍ ଟଙ୍କା ଦାଖଲ କରିବା ଲାଗି କଚେରିକୁ ଯାଇଥିଲି । କାଲି ସଞ୍ଜବେଳେ ଘରକୁ ଫେରିଆସିଛି । ଆମ ମୁକ୍ତାର ରାମ ମିଶ୍ରେ, ଆଉ ଦି’ଚାରି ଜଣ ଓକିଲଙ୍କୁ ପଚାରିଲି, କାହିଁ କେହି ତ ସେ ମକଦ୍ଦମା କଥା ଶୁଣିଥିବାର କହିଲେ ନାହିଁ! ପୁରୀ ସହର ଭିତରେ ବି କେତେ ଲୋକଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଦେଖାହେଲା । ଯାହାକୁ ପଚାରିଲି, ସମସ୍ତେ କହିଲେ, ପୁରୀରେ ଏ କଥା ଶୁଣା ନାହିଁ । ଏ କିମିତିକା କଥାରେ? ବର୍ଣ୍ଣନା ନାତି ଗଣପତି – କେଉଁ ମକଦ୍ଦମା କଥା ଅଜା ଅଜା – ଆରେ, ତୁ ସେଦିନ ପରା ଗେଜେଟ୍ରେ ପଢି ଶୁଣାଉଥିଲୁ, ଗୋଟିଏ ମାଇକିନିଆ, ଗୋଟିଏ ପୁରୁଷ, ଦୁଇଜଣ ଚୋର-ଚୋରଣୀ, ମଉନା-ମଉନୀ ବାବାଜି ସାଜି ଖଣ୍ଡଗିରିରେ ଗୋଟାଏ ଗୁହା ଭିତରେ ବସି ମିଛରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ । ପୁଲିସ୍ ସେମାନଙ୍କୁ ଚଲାଣ ଦେଲା । ମେଜେଷ୍ଟର ସାହେବ ବି ସେମାନଙ୍କୁ ଦି ଦି ବରଷ ମିଆଦ ଦେଲେ । ଗଣପତି – ହୋଃ ହୋଃ ହୋଃ! ଏଇ କଥା । ନାହିଁ ନାହିଁ ଅଜା, ସେଇଟା ଗେଜେଟ୍ ନୁହେଁ, ସେଇଟା ‘ସାହିତ୍ୟ’ ମାସିକ ପତ୍ରିକା । ସେଥିରେ ମଉନା-ମଉନୀ ବୋଲି ଗୋଟିଏ ଗଳ୍ପ ଲେଖାଥିଲା, ସେଇଟା ପଢି ମୁଁ ତୁମକୁ ଶୁଣାଉଥିଲି । ଅଜା – ଆରେ, ଗେଜେଟରେ କ’ଣ ମିଛ କଥା ଲେଖାହୁଏ? ତାହେଲେ ସେଗୁଡାକ ତୁ କିଆଁ ପଢୁ? ମଲା ଯା! ମୁଁ ଜାଣିଥିଲି ସରକାରରୁ ଯେତେ ଛାପା ଗେଜେଟ୍ ଆସେ, ସେଥିରେ ସବୁ ସତକଥା ଲେଖା ଥାଏ । ତେବେ ଏଇଭଳି ମିଛକଥା ଗୁଡାଏ ଥାଏ?...

  ଗାଁରେ ରଜନ ନାମକ ଏକ ଯୁବକ ଥିଲେ। ସେ ଶିକ୍ଷା ନେବା ପାଇଁ ଆତ୍ମସମ୍ମାନ ଓ ଦୃଢତା ସହିତ କାମ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ସ୍ବପ୍ନ ଥିଲା ସଫଳତା ହାସଲ କରିବା—ନିଜର ପରିବାରକୁ ଗରିବୀରୁ ମୁକ୍ତ କରିବା। ତାଙ୍କର ପିତା ଚୂରିନ ଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେ କେବଳ ଦିନ ପାଇଁ କଷ୍ଟ କରୁଥିଲେ। ରଜନ ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରୁ ଖୁସି ନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଆଶା କରୁଥିଲେ। ସେ ଭାବିଥିଲେ, "ମୋତେ ତାଲ ଦେଖିବାକୁ ହେବ।" ରଜନ ଏକ ସମ୍ବିଧାନ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବାରେ ଶୁରୁ କଲେ। ସେ ସଂଘର୍ଷ କରିଥିଲେ, ପାଠ୍ୟପୁସ୍ତକ ପାଢ଼ିବା, ସମୟ ସଂରକ୍ଷଣ କରିବା ଏବଂ ପ୍ରେରଣା ମିଳେଇବା। ମାସ ଗୁଡିକ ଗତି କରୁଥିଲା, ସେ ନିଜର ଧ୍ୟେୟକୁ ସାଧନା କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ସେ ଏକ ପରୀକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେ ପରୀକ୍ଷା ତିନି ଘଣ୍ଟା ସମୟ ଭରି ଦେଖିଥିଲେ। ନିଜର ଶ୍ରମର ଫଳ ଆସିଥିଲା—ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରେଣୀରେ ଅତି ସଫଳ ହେଲେ। ସେ ସଫଳତା ପାଇଁ ନିଜର ପିତାଙ୍କୁ ଗର୍ବିତ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ପରିବାର ଏବଂ ଗାଁ ମଧ୍ୟ ସେଙ୍କର ସଫଳତା ଉପରେ ଗର୍ବିତ ହେଲେ। ରଜନଙ୍କର ଗଳ୍ପ ଏହାକୁ ସୂଚିତ କରେ: "ସଫଳତା କେବଳ ସ୍ୱପ୍ନ ନୁହେଁ, ଏହା କର୍ମ, ସମୟ ଓ ଭରସାର ଫଳ।" ସନ୍ଦେଶ ସଫଳତା ହାସଲ କରିବା ପାଇଁ ଆମେ ଯେଉଁ ସଙ୍କଟ ଓ ସଂଘର୍ଷ ସହିତ ସାମ୍ନା କରୁ, ତାହାରୁ ଶିକ୍ଷା ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଦରକାର। ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ଅଧିକ କିଛି ଦରକାର, ମୋତେ ଜଣାଇବେ!